Ben neymişim

Doğduğumda susmuşum ben. Ağlamamışım diğer insan yavruları gibi. Ebem kıçıma öyle sert vurmuş ki, sinirden ağlamışım. Tam orda sigaraya başlamışım. O anda babam gelip elimde sigarayla görünce, “ulan şerefsiz, önce bi nefes al, oksijen çek ciğerine” deyip dövmüş beni. Daha yakmadan sigarayı bırakmışım.

1988

Mukadderat sonuçta; zatürre olup yataklara düşmüşüm. Doktorlar ölür mü ölmez mi diye üzerime bahis oynamış. Parayı ölmez’e yatıran doktorla bir olup bilerek ölmemişim, parayı kırışmışız. Ulan, haydan gelen huya gider deyip, kendi üzerimden kazandığım paranın hepsini kumara yatırıp beş parasız kalmışım. Meyhaneye olan borcumu ödeyecek gücüm kalmamış, meyhaneciden de dayak yemişim. İşte tam o gün sigaradan sonra, içkiye ve kumara da tövbe etmişim.

1990

Üç yaşıma geldiğimde, temiz bir hayat sürüyorken kafayı betona çarpıp yarmışım. Bir sene sonra sünnet olurken düğün davetiyemdeki “erkek oluyorum” lafına sinirlenip, ulan şimdiye kadar ibnemiydik şerefsizler diye vaveylâ etmişim, hadise çıkartmışım. Jandarma beni alıp götürmüş, mapusa girmişim. Ben içerdeyken benim birader doğmuş. Ağır tahrikten üç senede çıkmışım.

1995

Tam o sıralar bizim kahveden arkadaş Mahmut kanıma girmiş, gel ulan okula yazılalım diye. Bakarsın ortam yaparız, sonuçta yedi senedir bu dünyanın tozunu yutmuş adamız deyip okula yazılmışım.

1995

Gel zaman git zaman üçüncü sınıfa geçmişim. O sene hayatımın hatasını yapıp, herkesin ezberlediği çarpım tablosunu ezberlememiş, “bu iş ezberci eğitimle olmaz” deyip okulu protesto etmişim.

1988

On bir yaşımdayken, sene doksan dokuz, Asha Kalbag diye bir ecnebinin yazdığı Bilgisayardaki Adresiniz Web Sitesi ve Dünyayı Saran Ağ: WWW diye iki ince resimli kitap bulmuşum. Tam da o sene bizim köyde internet kafe açılmış. Ulan sanki cebimden mi veriyorum, pederin parası deyip vurmuşum internetin gözüne. Millet Half-Life’tan Fifa99’dan kafayı kaldırmazken ben site yapıcam diye bildiğim bilmediğim ne varsa ota boka tıklamışım.

1999

İlk e-posta adresimi kolaymail diye kuntik bi siteden aldığımda hayatımdaki e-posta sahibi insan sayısı suyun donma noktasının sayısal değerine eşdeğermiş. Neyse, kastırmayın: sıfır. Daha önce bahsettiğim kitaplardan temel HTML programlama dili öğrenmişim. İnternet kafeci babama bu çocukta gelecek var diye beni övmüş. Varımı yoğumu kendisine verdiğim için tribünlere oynamış çakal.

1999

O sıralar kendi kendime “ulan beşinci sınıf bitti bitecek ben daha hesap makineli casio saatimle hava atmadım olacak şey değil” deyip sınıf albümü fotoğraf çekimlerinde o saati resmen insanın gözüne sokmuşum. O günün öğleni kız kardeşim doğmuş. Gidip kendisine hâl hatır soracakken, hastanenin kapısında ebemle göz göze gelmişim. Kardeşler olarak üçümüzün de ebesinin aynı kişi olduğunu işte o gün anlamışım.

1999

Ortaokul bir bitince, yaz tatilinde, sanayideki oto elektrikçi Sezai ustanın yanında çalışmaya başlamışım. Bana haftada beş milyon vermiş. İshal olarak işten eve koşup tuvalete üç adım kala sanayi devrimini yapmışım.

2000

Ortaokulu 4,37 gibi amaçsız bir not ortalamasıyla bitirince, süper liseye gidemeyip, öküz olarak nitelendirdiğim kişilerle aynı bölüme gidecek olmanın acısını yaşamışım. Bizim köye lise açılınca birileri ulan süper lise de koyalım içine çeşit olsun demiş, ben de mütevazi not ortalamamla sıralamaya katılmışım. Sonuçlar açıklanmış ve Süper Lisede okumaya başlamışım

2002

Hazırlık sınıfına başladığım gün, ulan daha Türkçe’yi öğrenemedik, İngilizceyi nasıl öğrenicez, “present tense” ne “past perfect” ne, deli olucam deyip isyan etmişim. Babalara geldik diye hayıflanmışım. Burak hocamız günde 10 sayfa ödevi bize dayayınca, tıpkı bir William gibi, tıpkı bir Henry gibi öğrenmişim İngilizceyi. Ama Ahmetliğimden Mehmetliğimden zerre kaybetmemişim. Fakat ilkokulda çarpım tablosunu ezberlemediğimden, gelecek seneden inceden inceye tırsıyormuşum.

2003

Hazırlık sınıfının yaz tatilinde bir veteriner kliniğinde çalışıp para biriktirmişim. O zamanın parasıyla 499 milyon TL’yi Sony Ericsson T630 markalı cep telefonuna yatırarak, yediğim kazıkların yanına bir yenisini eklemişim.

2003

Lise bir başlamış ve aklıma gelen başıma gelmiş. Matematikten geçemez olmuşum. Bu dersten nefret eder olmuşum. İki tane kıçı kırık site yaptım diye kendimi Bill Gates zannetmişim, ne olursa olsun sayısal okuycam, bilgisayar mühendisi olucam demişim. Gidip onuncu sınıfta sayısal bölümü seçip, muhteşem bir öküzlük yapmışım.

2004

Lise hayatım boyunca öğretmen konulu şiir ilçe ikinciliği, hızlı klavye kullanma yarışması birinciliği, 2 gümüş 1 altın madalya (basketbol, voleybol, futbol) kazanmışım. Okulda kendi çapımızda Shartell diye bir müzik grubu, XFEN Catapults diye bir basketbol takımı kurmuşuz. Kendime Yılmaz diye bi kanka edinmişim. HTML dilinden ASP diline geçiş yapmışım.

Lise sona geçtiğimde imana gelip namaza başlamışım. Bu arada ÖSYM sınav sistemini değiştirince ettiğim küfürler kazandığım sevapları götürmüş, hatta borçlu çıkmışım. Kendi kendime “oğlum sezer, bilgisayar mühendisi olucam diye bunca sene yedin milleti, şimdi babayı olursun” demişim. Felsefe okumayı bile düşünmüşüm ama çaresizliğe yenilmemişim.

2005

Meslekler rehberini karıştırırken, bilgisayar öğretmenliği bölümününün karşısındaki sayısal - 1 puan türü ibaresine inanamamışım. Tamam ulan, buldum, bilgisayar öğretmeni olucam demişim. O günden sonra paso birinci bölüme kastırmışım. Zamanında öğrenemediğim matematiği göt korkusundan öğrenmişim. Okul bitince sınava girmişim.

2006

Bir bakmışım EA-1 , SAY-1 , SÖZ-1 puanlarım okulumundaki en yüksek puanlarmış. Olur bu iş deyip 24 tercihin 23’ünü Bilgisayar Öğretmenliği yazmışım. İzmir Hava Harp Okulundan astsubaylık için mülakat davetiyesi gelmiş, “ulen yemişim askerliği, yemişim polisliği onlar da hayat mı be” deyip beğenmemişim.

2006

O ara Burger King’de çalışmışım, alışveriş merkezinin kapısında insanlara Chicken Royal kampanya kuponu dağıtırken sempatik kişiliğim ve ticari zekâm sayesinde (ben demedim, müdür dedi) satışları %100 arttırıp mağaza müdüründen bir kuru aferin almışım.

2006

Üniversite sonuçları açıklandığında, babalara geldiğimi anlamışım. Yerleştirilememek hayatıma iyi yerleştirmiş. Bir sene daha hazırlanmayı göze alamayıp, gözümü karartmışım. Bilgisayar mühendisliğinden, iki yıllık bilgisayar bölümüne kadar düşmüşüm. Babam 2 yıllık bölüme gitme dese de gidecekmişim…

2006

Ek kontenjan tercihlerimin en başına Gümüşhane Bilgisayar (2yıllık) yazmışım. Tercihleri ertesi gün internetten göndereceğim geceymiş ve babam “At Antrenörlüğü” yazdın mı diye sormuş. Hayır demişim. Yaz demiş. Boşver demişim. Yaz demiş, en sona yazmışım. Başa yaz demiş. "Eh arkadaş zaten 1 kişilik kontenjanı var, beni bulmaz ya" deyip yazmışım.

İnternette de biraz araştırınca, ulan ne meslekmiş be ayda 3000 dolarla işe başlıyormuşsun deyip gaza gelmişim. Ek kontenjan sonuçları açıklanıpta kazandığımı görünce deli olmuşum. Havalara uçmuşum. Kocaeli Üniversitesi Körfez Meslek Yüksekokulu’nu kazanmışım.

Kocaeli’ye gittiğim ilk gün, kazandığım bölümün boktan bi bölüm olduğunu anlamış, kandırıldığımın farkına varmışım. Gel gör ki aileye böyle boktan bi haberi vermek pek de kolay değilmiş. Bir sene boyunca bu gerçeği gizlemişim.

2007

Kocaeli’de part-time iş aramışım, en sonunda bir benzin istasyonunda bahşiş karşılığında araba yıkama işine girmişim. Üç-beş gün iyi para kazanmışım. Fakat bayram tatili dönüşü, tatili biraz (!) uzattığım için (18 gün) yetkililer tarafından siktir edilmişim.

Artık okul durumunu aileye yavaş yavaş açıp, onları da bu gerçeğe alıştırmışım.

O sene attan düşmüş, başka bir attan tekme yemiş, diğer bir at tarafından da ısırılmışım. Ama yine de onları seviyormuşum. Aynı yıl, hayatımda ilk defa, yaşama şansı %5 olan kritik bir hastaya kan vermişim.

2007

At Antrenörlüğünün ikinci yılını da başarıyla bitirip 4 üzerinden 3,13 ortalamayla evime dönmüşüm. Okan diye bir dost edinmişim. Kocaeli’nin bana kazandırdığı en güzel şey, İstanbul – Kocaeli arasında, otobüste tanıştığım güzel bir kız, yani hayatımın aşkıymış.

2008

İşsizmişim tabii. Pederin de maddi sıkıntıda olması nedeniyle psikolojik baskı görmüşüm. Açıköğretim işletme fakültesine dikey geçiş yapmışım. Bir ay içinde resmi bir okulun sınavlarına hazırlanmışım, iyice kastırmışım ve kazanmışım.

2008

Tam herşey ne kadar güzel gidiyor, hayatımız sonunda yoluna girecek derken, gecenin üçünde gelen bir telefonla canım babamı kaybettiğimi öğrenmişim. "Bir erkeğin doğumu babasının ölümüyle başlar" derler, çok doğru. Hayatım bu noktada yeniden başlamış. Artık iki kardeşimin sadece abisi değilmişim.

2010

Hayata küsmek olmaz, metanetli davranıp içinde bulunduğum duruma şükretmişim. Kelimeler Benim Blog'la Blog Ödülleri'nde kişisel kategoride üçüncü olmuşum. Aynı yıl Altın Klavye yarışmasında da aynı kategoride üçüncü olmuşum. Hattâ hiç beklemediğim halde, Altın Örümcek'te de ikinciliğe layık görülmüşüm.

2010

Kim kan vermek ister sorusu karşısında efelik yapıp ben demişim. Gittiğim hastanede vereceğim şeyin kan değil, trombosit olduğunu öğrenince pek bozuntuya vermeden hortum altına yatmışım. Hayatımda ilk defa orada bayılmışım. Aynı yıl doğduğum yerde, İstanbul'da para kazanmaya başlamışım.

2010

Tuzlu kahveyi de içip, at-avrat-silah üçlemesini resmi olarak tamamlamışım. Sekiz beş insanı olmanın verdiği monotonluğun da yardımıyla iki monitör karşısında oturmaktan bürosite yapışmış bir götün ve kendi klasmanında iddialı sayılabilecek küçük bir göbeğin sahibi olmuşum.

2011